Kendin hazırla, kendin öğren yöntemiyleee...
Araştırmacı gazeteciliği gayet hızlı öğrettiler :))) 
Gazeteye ilk girdiğim günü hatırlıyorum da. Unutmak ne mümkün ki zaten... 1996 yılı, Mayıs ayının son günleri; yaz sıcağı kendini hissettirmeye başlamış bile... Yazılı eleme aşamasını geçmiş, Ş. Bey tarafından mülakata çağrılmışım. Bayraklı-Sirgeli Kavşağı'ndaki "Sabah" binasına giriyorum. O zamanlar, Sabah ile Yeni Asır o binada bir arada çalışıyorlar. Aynı yayın grubunun gazeteleri zaten bunlar... Ortam, tam düşündüğüm gibi. Uzun uzun, sıra sıra masalar, üzerlerinde bilgisayarlar. Muhabirler, haber yetiştirme telaşı içerisinde hızlı hızlı birşeyler yazıyorlar. Polis telsizinden kaza anonsları yayılıyor ortalığa. Orta kısım, redaktörler ile dizgicilere ait; arka kısım ise sayfa sekreterlerine... Sağda, kırmızı bölmelerle ayrılmış müdür odaları. Yazı İşleri Müdürleri, Haber Müdürü, Spor Müdürü, Bölge Haberleri Müdürü... 1. katın diğer yarısı ise teknisyenlere ayrılmış. Yani fotoğraf banyo ile bilgisayar arıza teknisyenleri çalışıyor orada... 2. katta reklam bölümü, 3. katta Sabah gazetesi, üst katlarda Personel İşleri ile Genel Yayın Yönetmeni... Evet, tam düşündüğüm gibi, kalabalık ve karmaşık, stresli, zaman zaman çeşitli tartışmalara sahne olan, kim kime dum duma garip bir ortam. Bir bakıyorsun muhabir ve araştırmacılar gruplar halinde dışarı çıkıyor; insan kalabalığı yarı yarıya azalıyor; meydan diğerlerine kalıyor. Bir bakıyorsun yine gruplar halinde geri dönüyorlar; etraf insan kaynıyor yeniden; ana-baba günü derler ya hani, aynen öyle...
Beni Haber Merkezi'ndeki müdür Ş. Bey'in odasına götürüyorlar. Ş. Bey aslında emekli ama işine devam ediyor. Uzun boylu, zayıf, benden 30 yaş kadar büyük, hayli deneyimli, duayen bir gazeteci. "Araştırma Servisi" diye bir servis kurmuş 1 yıl kadar önce. Birkaç kişi almış zaten. Bu sene de 2 kişi daha almak istemiş. Biri ben olacakmışım. Aslında şehir plancısı olduğum için alınmışım! Evet, zaten gazetecilik mezunu değil, farklı branşlardan mezun kişiler istiyorlarmış. Çünkü bundan böyle, "şehircilik- belediye" konulu yazı dizilerini ben hazırlayacakmışım.
"Şehircilik- belediye konulu yazı dizileri" meselesi biraz canımı sıkıyor aslında. Burada da şehir planlamadan kurtuluş yok anlaşılan. Oysa ben farklı konularda yazılar yazan "normal" bir gazeteci olmak istiyorum. Şehircilik veya başka bir konuda branşlaşmak istemiyorum yani. Ama yapacak birşey yok. Çünkü gazeteye alınma sebebim, şehircilik dizileri. Neyse, yine de bir şekilde gazeteciliğe başlangıç yapmış olacağım ya. Şehir planlamayı basamak yaparak gazeteye kapak atmış oldum demek şimdi ben. Ehh, buna da şükür... 
Ertesi gün, ilk defa işe gidiyorum. Bir süre herhalde işi öğrenme devresi olur, birileri birşeyler öğretir diye düşünüyorum doğal olarak...
"İlk yazı dizin, "S.O.S. Otopark: Ege Sorunları- Dosya 1".. İzmir'in otopark sorunu ve çözüm yollarını anlatan 1 haftalık, tam sayfa bir yazı dizisi hazırlayacaksın. Hemen yerine otur, başla, hayırlı olsun!" diyor Ş. Bey.
---- Nasıl? Hemen mi başlayayım? Tek başıma mı? Şimdi mi?
---- Tabii ki tek başına ve şimdi!
---- İyi ama ben daha hiçbir şey bilmiyorum ki! Nasıl hazırlayacağım yazı dizisini? Kimse öğretmeyecek mi?
---- İnsan, kendi yaparken daha iyi öğrenir.
Olamaz, bittim ben! Nerden başlayacağımı bile bilmiyorum ki. Yazı dizisi falan hazırlamam mümkün değil; herkese rezil olacağım; yakında işten de atarlar zaten!
---- Ş. Bey, bari nerden başlayacağımı söyleseniz. Hiçbir fikrim yok da!
---- Ben sana konuyu verdim. Sen de buna göre bir plan yap. Kimlerle görüşmen gerekir, nerelere gitmen gerekir.
---- Kendim mi karar vereceğim kimlerle görüşeceğime?
---- Elbette.
---- Nasıl randevu alacağım onlardan? Ya bana randevu vermezlerse?
---- Verirler verirler. Falanca gazeteden arıyorum dersin, verirler.
---- Peki telefon numaralarını nerden bulacağım?
---- Bilinmeyen numaralar ne güne duruyor?
---- Fotoğrafları da ben çekeceğim tabii?
---- Eee, herhalde ben çekecek değilim.
---- Sonra?
---- Fotoğrafları banyoya vereceksin.
---- Başka?
---- Her yaptığın röportajı bilgisayara geçireceksin. Ama dikkat et, uçmasınlar. Sonra yeniden yapmak zorunda kalırsın. Ayrıca fotoğraflara da dikkat et, yanmasınlar. Yeniden çekmek zorunda kalma.
---- En sonunda?
---- Hepsini güzelce harmanlayıp dizi haline getireceksin. Benim bilgisayarıma göndereceksin. Ben redakte edeceğim. Yayına vereceğiz.
---- Hepsi bu kadar mı !?
---- Evet, hadi bakalım, kolay gelsin. Haaa, unutmadan, benim çok işim var; bu yüzden, her yaptığın işten beni haberdar etme lütfen. Kendi kendine hallet. "Şuraya gittim, şurdan geldim, başıma şu geldi falan", bana bilgi vermene gerek yok yani. Herşeyi bitir, öyle gel.
Eyvaaahhh! İşte şimdi hapı yuttuk! Nerden düştüm buraya? "Gazeteci olacağım diye tutturdun, bak başına neler geldi, gördün mi gününü şimdi!" diye kızıyorum kendi kendime. Şehir planlamanın okulunu okudum hiç olmazsa ama gazetecilik hakkında hiçbirşey bilmiyorum ki ben. Yardım eden, birşey öğreten de yok. Nasıl çıkarım bunca işin içinden?..
Evet, ilk günü böylesi duygular içerisinde geçirdiğimi gayet iyi hatırlıyorum. Ama iş başa düşünce, herkes herşeyi yapabilirmiş, ben bunun iyi bir örneğiyim. Oturup plan hazırlıyorum. Böyle bir konu için belediyeden şu görevlilerle, kendi okulumdan şu profesörlerle görüşeyim gibi. Tek tek onların telefon numaralarını buluyor, arayıp bütün şirinliğimi takınarak hepsinden randevu alıyor, görüşmeye gidiyor, röportaj yapıyor, fotoğraflarını çekiyorum. Sonra gazeteye dönerek röportajları kasetten deşifre ediyor, bilgisayara kaydediyorum. Fotoğrafları banyo ettiriyorum. Kütüphaneye giderek araştırma yapıyorum. Ayrıca sokaktaki vatandaşın da görüşlerini alıyorum. Hatta yetmiyor, arkadaşım Ö. ile birlikte Alsancak'ta pusuya yatıp korsan otoparkçıların resmini bile çekiyoruz.
Zamanla birçok bilgi birikiyor. Ama bunlar birbirinden tamamen bağımsız görünen bilgiler. Oturup uzun uzun düşünerek bunları bir öykü gibi birbirine bağlayarak yazı dizisi haline getiriyorum. Ve nihayet redakte (son düzeltme) için Ş. Bey'in bilgisayarına yolluyorum. Oohh, nihayet bitti! Üstümden büyük bir yük kalktı sanki, hafiflemiş durumdayım, kuş gibi uçacağım neredeyse. Ama işin ilginç tarafı artık korkmuyorum. Çok da zor değilmiş aslında. Neden gözümde büyümüştü ki o kadar? 2. bir yazı dizisine hazırım yani. En azından, artık ne yapacağımı biliyorum. Ş. Bey haklıymış galiba; en iyi öğrenme şekli, bizzat uygulayarak öğrenmeymiş. Başkası 50 defa anlatsa, böyle iyi öğrenemezdim. Kendim yapınca öyle bir öğrendim ki... Yeni Asır işyeri değil okul, Ş. Bey ise müdür değil öğretmen sanki. Görünüşte birşey öğretmiyor ama aslında çok şey öğretiyor. Hızlı ve kesin olarak öğreniyorsunuz. Böyle bir öğretme şekline daha önce hiçbir yerde rastlamamıştım ama gerçekten işe yarıyormuş meğer!..
Babam bana çocukken nasıl yüzme öğrendiğini anlatmıştı. Biz çocuklarımızı yüzme öğrensinler diye kursa yolluyoruz ya da kendimiz öğretiyoruz, değil mi? Ama babam çok farklı bir şekilde öğrenmiş. Henüz 10 yaşında iken, daha büyük bir çocuk babamı Tarabya'da (İstanbul) Boğaz'ın serin sularına itivermiş aniden. Neye uğradığını şaşıran babam, can havliyle yüzmeye başlamış. Bu eşek şakası yüzünden boğulabilirdi de.. Ama o, boğulmayıp bir anda kendi kendine yüzme öğrenmiş işte. Yeni Asır AR-GE'de verilen eğitimi de tıpkı buna benzetiyorum ben. Aniden araştırmacı gazeteciliğin hırçın dalgalı denizinde buluyorsunuz kendinizi. Ya batarsınız ya da çıkarsınız. Ya öğrenir, yazarsınız ya da pes edip gidersiniz. Başka şansınız yok...
DEVAM EDECEK
Kalıcı Bağlantı Yorum (18) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!
18 yorum yazılmıştır
Yazan:sihirliyazilar | Tarih: 11/6/2009Konu: gordion960'a
Yazan:gordion960 | Tarih: 11/6/2009Eğitimini alsanız da her başlangıçta heyecan ve korku vardır demişsiniz. O da doğru tabii. Ve iş başa düşünce yapılamayacak iş yoktur. Güzel analiz etmişsiniz. Teşekkürler arkadaşım.
Konu: selam arkadaşım
Yazan:sihirliyazilar | Tarih: 10/6/2009Her başlangıç bir heyecan ve korkudur ne kadar eğitimini alsanda teori ve pratik özde aynı da olsa ayrıntılar çok önemlidir, ve iş başa düşünce yapamıyacağı da yoktur insanın.Heyecan olmalı ki şevki olsun yapılan işin. Güzel bir anıydı sevgiler arkadaşım.
Konu: newbahar'a
Yazan:newbahar | Tarih: 10/6/2009Yorumun için teşekkürler arkadaşım. Verilen işi yerine getirdim getirmesine ama senin bu güzel iltifatlarına layık olacak kadar mı, onu bilemiyorum.
Konu: Merhaba
Yazan:sihirliyazilar | Tarih: 10/6/2009Ne hoş bir anıydı. Zevkle okudum. San ki benmişim gibi ilk işe başlayan ellerim titredi...
Ben olsam ne yapardım diye düşündüm. İlla ki yanıma bana yol gösterecek ve hatta başta karmakarışık gelen bu işi benim adıma halledecek birini ayarlamaya çalışırdım sanırım :)
Cesaret, azim ve kararlılık...Bu özelliklerin arasında korkuya ve ümitsizliğe yer yok. O yüzden siz verilen işi hakkıyla yapmışsınız.
Sevgi ve selamlar
Konu: ra55'e
Yazan:ra55 | Tarih: 10/6/2009Evet; tıpkı aniden denize, havuza itilmek benzetmesini kullanmıştım. Gayet iyi kalmış aklınızda. Yorumunuz için teşekkürler.
Konu: Arkadan İtilmek
Yazan:gaziler54 | Tarih: 10/6/2009Efendim, Saygılarımla; Araştırmacı Gazeteciliğinizin ilk günü ile ilgili güzel bir anlatınızı hem beğenerek hem de zevk alarak zevkle okudum. Sonucu da çok güzel bir cümle ile ne güzel özetlemişiniz öyle o cümle de çok hoşuma gittiği için affınıza sığınarak hatırımda kaldığı kadarıyla buraya editöre taşımak istedim. (Araştırmacı gazeteciliğin hırçın dalgalı denizine itilmişiniz, hırçın dalgalarla boğuşmak için yüzmeyi öğrenmekten başka bir çareniz yok, aynen babanız gibi...)
Kaleminize, yüreğinize ve emeğinize sağlık efendim.
Sağlıcakla, sevgiyle, muhabbetle ve hoşçakalın...
Konu: Selamlar..
Yazan:sihirliyazilar | Tarih: 10/6/2009bir merhaba deyim şimdilik,yazıyı okumaya tekrar geleceğim
bilgisayarım bana zulmediyor bu aralar.
Saygılar sevgiler.
Hoşçakal.
tufan
Konu: orhankaradogan'a
Yazan:orhankaradogan | Tarih: 10/6/2009Teşekkürler hocam. Deneyim çok önemli gerçekten. Bizzat yaşayarak öğrenme, deneyim kazanmanın en etkili yolu. Ve dediğiniz gibi, emek vermeden sonuç olmak da mümkün olmuyor.
Konu: Zahmetsiz Rahmet Olmuyor !
Yazan:zuzu888 | Tarih: 9/6/2009Her zaman söylerim "tecrübe" yeni adıyla deneyim her şeyin önünde gelir bence.
Çünkü yaşanarak test edilmiştir tüm olaylar ve olasıllıklar.
Olumlu ve olumsuz olaylardan ders alınıp alınmaması, hayatın akışının değiştirilip değiştirilmemesi kişiyle alakalı ayrı bir konudur elbet.
Yarım asır bir hayatı yaşayıp şöyle geriye baktığımızda, daha dün gibi tüm anılar canlanır gözümüzde, derin ve silinmez izler bırakmış olarak.
Zorlukları başarma azminizi kutluyorum. Değerli yorumunuza sonzuz teşekkürler ediyorum, bizim nadide çiçeklerimiz, sizin değerli yavrunuza da üstün başarılar diliyorum, selam sevgi ve saygılarımı sunuyorum.
Konu: A.S Tşk...
Yazan:hayatbanaborcunvar | Tarih: 9/6/2009Gülnisa 8. aydan gün aldı.Şimdi daha iyi şükür ama boğazı iltihablandı her karma aşıdan sonra hasta oluyor D.r bunlar sık karşılaştığımız şeyler dedi. 18.ayına kadar daha karma aşımız yok şükür ne kadar dikkat etsemde mutlaka bişeyler çıkıyor.Sizler nasılsınız? Selam ve Sevgilerimle...
Konu: selam dostum
Yazan:sihirliyazilar | Tarih: 8/6/2009dostum of pof sıcakkkkkk zamanlardayız ziyaretinize yorumunuza teşekkür bırakıp kaçacam valla..hoşçakalın..
Konu: uygarradikal ve suinci'ye
Yazan:uygarradikal | Tarih: 8/6/2009Zorlu ve riskli ama bir o kadar da işe yarar bir teknik bu. Tecrübeyle sabittir:)
Konu: Kendi Başına
Yazan:suinci | Tarih: 8/6/2009Kendi başına sorunları çözmek özellikle ilk iş için özgüveni çok artırır gerçekten.
Selamlar
Konu: teknik süper
Yazan:sihirliyazilar | Tarih: 8/6/2009hayatın tam içine balıklama dalakcaksın ki tadı çıksın değilmi!her dönem sınıfa girişimde aynı heyecanları hissederdim bende hatırladım bir an.adrenalin doludur ilkler.klavyenize sağlık.
Konu: turkkadinlari'na
Yazan:turkkadinlari | Tarih: 8/6/2009Sağol canım; anıları okumak, araştırma yazılarından daha keyifli oluyordur tabii. Senin de ellerin dert görmesin.
Konu: Sihirli arkadaşım :-)
Yazan:sihirliyazilar | Tarih: 7/6/2009Yüzde yüz katılıyorum fikirlerine. Hakikaten insan en iyi yaparak kendisi öğreniyor. İlk sonuç kötüde olsa, bir musibet bin nasihattan iyidir cilerdenim ben de. Çok keyifle okuduğum bir anı oldu.Eliniz dert görmesin, devamını bekliyorum anıların...
Selam ile,
Konu: Hakan-can'a
Yazan:http://hakan-can.blogspot.com/ | Tarih: 7/6/2009Teşekkürler. Ne güzel; blogger'dan geliyor, yorumlarınızı eksik etmiyorsunuz.
Konu: ..:))
Patronunuzun ilginç öğretme tekniği varmış gerçektende..
Bencede en iyi öğrenme tekniği pratikten geçer...
Sizde gayet iyi üstesinden gelmişsiniz..:)
Saygılar..
