Veda... (Hüseyin Öğütçen'in Anıları)

1985 Aralık ayında, Vali Hüseyin Öğütçen emekli olur ve veda ziyareti için bakanlığa gider. O günü şöyle anlatıyor:
"Bakanlıkta ilk göreve başladığım odaya gittim. Duvar kenarlarına boydan boya çelik dolaplar yerleştirilmişti. Bu çelik dolaplar bana çok soğuk göründü. Mesleğe başladığım ilk gün oturduğum sandalyeye son kez oturdum. Rüzgar gibi geçen 39 yılı düşündüm. İçimde garip bir his vardı. Hani ağlamak gibi birşey. Sahi, benim yaşantımda mesleğimin; sağlığımdan, eşimden, çocuklarımdan, herkesten ve herşeyden önce geldiğini söylemiş miydim?..
Bazı arkadaşlarım, (Yedi sülaleme vasiyet. Sakın yönetici olmasınlar) diyorlar. Oysa ben dünyaya 1000 kez gelsem, 1001. kez yine aynı yollardan geçmek, aynı acı ve tatlı olayları yaşamak isterim.
Gaçmişte kalan en acı anıların bile zamanla insanın gözünde ne kadar tatlılaştığını, bizzat gördüm ve yaşadım. Gönlüm yaşama sevinci ile dolu. Tanrı'dan bu sevincin; sağlık, huzur ve mutlulukla son randevuya kadar sürmesini diliyorum..."
(Yeni Asır, Haziran 1997, "Sıradışı Bir Vali: Hüseyin Öğütçen'in Anıları",
Yayına Hazırlayan: Beyhan Kurtuluş Parlakyıldız)





