Engelleri aþamadým bir türlü :)

"Gazeteci" deyince akla genellikle muhabirler ve köþe yazarlarý gelir. Oysa gazetenin yayýma hazýr hale getirilmesi sürecinde, muhabir ve köþe yazarlarý dýþýnda çok sayýda kiþinin emeði geçer. Ýþin "mutfaðýnda" görevli olduklarýndan pek göz önünde olmayan bu kiþilerin yayýma katkýsý,  aslýnda en az  diðerleri kadar büyüktür.

"Redaktörler" ve "sayfa sekreterleri" denilen adsýz kahramanlardan bahsediyorum. Süreç genellikle þu þekilde iþler: Muhabir haberini, araþtýrmacý gazeteci ise yazý dizisini hazýrlayýp bilgisayara girer. Elbette girilen metinlerde imla hatasý ya da bozuk anlatým içeren cümleler olabilir. Redaktör yazýyý alýp inceler ve gerekli düzeltmeleri yaparak yazýyý yayýma hazýr hale getirir. Bundan sonra sýra sayfa sekreterine gelir. Sayfa sekreteri de metini sayfaya (harflerin  büyüklükleri, renklerini vb. ayarlamak suretiyle) yerleþtirir.  Sonuç olarak haber ya da araþtýrma dizisi, onu hazýrlayan kiþinin adýyla yayýmlanýrken,  konuya emeði geçmiþ redaktör ve sayfa sekreterinden okuyucunun haberi dahi olmaz.



Hal böyle iken... Yýl 1998... Araþtýrma gazetecilikten redaktörlüðe geçebilsem nasýl olurdu diye için için hayal kurduðum zaman dilimi... Kendi adýmla tam sayfa yazýlarým yayýmlanýyor ama ben yine de "redaktör" olma sevdasýndayým.  Redaktör olup araþtýrma yazýlarý hazýrlamayý býraksam... Artýk kendi adýmla yazýlarým yayýmlanmasa da ben yalnýzca arka planda, iþin mutfaðýnda yer alsam... O adsýz kahramanlardan biri olsam...

Ailem ve akrabalarým anlamýyor bir türlü... "Kendi adýnla yazýlarýn çýkýyorken, ne diye arka plana düþeceksin ki?" diyorlar. Bilmiyorlar iþte. Düþmek deðil, çýkmak bu! Redaktörlerin tamamý üniversite mezunu.  Topu topu 6 kiþi kadarlar. Kendilerine ayrýlmýþ uzun bir masada, bir arada oturup çalýþýyorlar. Öðlen 12'de gelip gece 10-11'e kadar gazetede bulunmak durumundalar. Gazetenin omurgasý gibiler, hayli önemli bir konumdalar. Sayfa yerleþimi yapýlmasýndan önceki son sözü onlar söylüyorlar. Son nokta, virgül, manþet vs.'yi onlar atýyorlar.  Son karar, onlara it. Bütün sonlar, onlara ait. "Mutfak" onlarýn kontrolu altýnda. Haberi, yazýyý  istedikleri gibi biçimlendiriyorlar. Kesip, biçiyorlar; gerekirse deðiþtiriyorlar.
Redaktöre her zaman ihtiyaç var. Bu nedenle iþsiz kalmaz pek. Ayrýca  muhabirden de araþtýrmacýdan da  fazla para kazanýr. Daha ne olsun?...


Kendimi redaktörlüðe yakýn hissediyorum. Çünkü müdürüm Þ. Bey, ara sýra bana "araþtýrma servisinin redaktörü" diye takýlýyor. Aslýnda servisin redaktörü kendisi tabii ama bazen bana yaptýrýyor redaksiyonu. Bu yüzden böyle söylüyor. Bir de o yýllardaki yazý iþleri müdürümüz O. Bey...  Sýk sýk Reuters haber ajansýndan gelen Ýngilizce haberleri Türkçe'ye çevirip redakte etmemi istiyor benden. Bu þekilde oluþturduðum haberleri beðendiðini söylüyor...

Derken bir gün... Redaktörlerimizden T. Bey'in Ýstanbul'a gidiþiyle birlikte 1 adet redaktör eksiði sözkonusu oluyor. Evet, acilen bir redaktör lazým ama nerden bulunacak?.. Yazý Ýþleri Müdürü O. Bey'in aklýna ilginç bir fikir geliyor:  (Beni kastederek) "B. Haným'ý araþtýrmacýlýktan redaksiyona geçirelim, olsun bitsin" diyor. "Hem yeni bir elemana maaþ vermekten hem de yeni bir eleman yetiþtirmekten kurtulmuþ oluruz. B. Haným, Reuters haberlerini çok güzel redakte ediyor benim için. Yani bu iþi kývýrabilir" diyor.  


Gazetenin ileri gelenleri bu öneriye sýcak bakýyorlar.  O. Bey, beni çaðýrýp görevi kabul edip etmediðimi soruyor. "Olur" diyorum. Ve sýra müdürüm Þ. Bey'den izin almaya geliyor. O gün de Þ. Bey gazetede deðil. Ertesi gün geldiðinde, yanýna gidip konuyu anlatýyorlar. Þiddetle karþý çýkýyor. "Serviste topu topu 3 elemaným var zaten. Onlarý da elimden  mi alacaksýnýz? Kim yazacak dizileri? Asla vermem" diyor.

"Vermem" diyor da baþka birþey demiyor. Bana da "Kýzým, istikbalini engellemek istemezdim ama benim sizlere bu serviste ihtiyacým var" diyor. "Onlar bu iþe uygun olduðunu düþünüyorlar ama bence henüz hazýr deðilsin zaten" diyor. "Siz nasýl uygun görürseniz öyle olsun" diyorum. Biraz üzülüyorum ama bir yandan da Þ. Bey'i yalnýz býrakmak istemiyorum. Karmaþýk duygular içerisindeyim.


Bazýlarý, Þ. Bey'in bencilce davrandýðýný düþünüyorlar."Yetiþtirdiði elemanlarý kendine saklýyor; oysa gazetenin diðer birimlerine vermesi gerekir" diyorlar. Öyle ya da böyle, Þ. Bey Nuh diyor da Peygamber demiyor. Bu durumda olan, gazeteden çok bana oluyor tabii. Tarihi bir fýrsatý kaçýrýyorum; redaktör olma fýrsatýný... 

O günlere geri dönmek mümkün olsaydý da "Siz bilirsiniz" diyeceðime "Ne olur, býrakýn gideyim; bu iþi çok istiyorum; kendime de güveniyorum; yapabilirim, hiç olmazsa bir süre deneyelim" deseydim birþey deðiþir miydi acaba? Bence deðiþmezdi; ne dersem diyeyim, kabul etmezdi. Ama yine de keþke bir þansýmý deneseydim. Keþke... 

Sonradan "keþke" demektense, zaman kaybetmeden düþündüðünüz, arzuladýðýnýz þeyi hayata geçirin. En azýndan bir hamle yapýn, deneyin. Olursa kazanýrsýnýz; olmazsa da fazla birþey kaybetmiþ olmazsýnýz. En azýndan sonradan "keþke" demezsiniz benim gibi...  

Kalýcý Baðlantý Yorum (13) Yorum yaz!

"Þehircilik" dizisinden beklerken, "yemek" dizisinden ödül aldým. Meðer iþin püf noktasý, siyasetten uzak durmak imiþ! 

Yýl 1997... Ýzmir Gazetecilik Cemiyeti, "Gazetecilik Teþvik Yarýþmasý" düzenliyor.  Araþtýrma Servisi'ndeki herkes, yazý dizilerinden birini seçip katýlacak. Zaten serviste, bir elin parmaklarý kadar bile gazeteci yok, topu topu 3-4 kiþiyiz. Diðerleri  benden 1 yýl önce gelmiþler, dolayýsýyla daha deneyimliler tabii ve yarýþmaya göndermek üzere aralarýndan seçim yapabilecekleri en az birkaç yayýmlanmýþ yazý dizisine sahipler. Benim ise henüz yalnýzca bir tek yazý dizim var. O da "S.O.S .Otopark: Ege Sorunlarý - Dosya 1"... Yani katýlýrsam bu diziyle katýlmak zorundayým. Seçme þansým yok ne yazýk ki. Bunun yanýsýra "katýlmamak" gibi bir þansým da yok! Çünkü müdürümüz Þ. Bey öyle istiyor. Hepimiz mutlaka katýlacaðýz...
Herkes bir yazý dizisini seçip düzenliyor, yarýþmaya katýlýyor. Ben de mecburen o güne dek yayýmlanmýþ olan tek yazý dizim ile katýlýyorum. Ne de olsa ilk yazý dizim, kesinlikle ödül beklentisi içinde deðilim. Hatta buna ihtimal bile vermiyorum. Ta ki Genel Yayýn Yönetmeni Yardýmcýsý G. Haným, müdürüm Þ. Bey'e þöyle diyene kadar:
---- B.'nin "otopark" yazý dizisi jüride çok beðenildi. Çok iyi, kapsamlý, emek verilmiþ  bir araþtýrma olduðunu konuþtular üyeler aralarýnda. Kulaklarýmla duydum yani. Kesin ödül geliyor bu diziden.
Þ. Bey bana G. Haným'ýn sözlerini iletiyor ve "Hadi, þimdiden tebrikler. G. Haným dediyse doðrudur. Ödül cepte sayýlýr" diyor.



Haber, araþtýrma servisi ve tüm haber merkezinde yayýlmýþ bile. "Þu yeni gelen kýz ödül alacakmýþ" diye fýsýldaþýyorlar. Hatta henüz ortada fol yok, yumurta yokken tebrik etmeye baþlýyorlar beni. Ýyice havaya girmiþim artýk. Girmek istemesem de onlar sokmuþlar. Hiç kaçarý yok. Ben ödül alacaðým bu diziden. Ar-GE'deki diðer arkadaþlarým için (benden kýdemli olduklarý halde) böyle bir beklenti yok. Ama ben mutlaka alacaðým. Öyle diyorlar yani. Ne kadar da baþarýlýyým ben böyle !? Daha yeni baþlamýþým gazeteciliðe, bu konuda tahsilim bile yok ama ödülüm olacak iþte! Çok emin bir kaynaktan aldýk haberi, yanlýþ olamaz, ben ödül alacaðým. Diðer arkadaþlarým belki alacak, belki almayacak ama habere bakýlýrsa ben kesin alacaðým!!! Günler geçiyor. Ödüllerin açýklanmasýný heyecanla bekliyoruz. Aslýnda diðerleri heyecanla bekliyor da benim heyecanlanmama gerek yok tabii, havada karada ödülü kaptým nasýl olsa!..




Bir sabah gazeteye gidiyorum. Derin bir sessizlik..  Sanki arkadaþlar birþey söylemeye çalýþýyorlar da söyleyemiyorlar gibi. Ödüllerin açýklanmýþ olduðundan henüz haberim yok. Oturup iþlerimle ilgilenmeye baþlýyorum. Biraz sonra bir arkadaþým baklayý aðzýndan çýkarýveriyor nihayet: Ödüller açýklanmýþ, araþtýrma servisindeki diðer 3 aday ödül almýþ da ben alamamýþým! Evet, benim yazý dizim ödül alamamýþ! Tamam, diðer arkadaþlarým benden daha önce girmiþler gazeteye. Birkaç yazý dizisi arasýndan en iyisini yarýþmaya gönderme þansýna sahiptiler. Hem onlar daha deneyimli idiler benden. Bu durumda, onlarýn almasý benim de almamam çok doðal görünüyor ama... Hani ben kesin ödül alacaktým? Hani benim yazý dizim kaliteli, emek verilmiþ, iyi bir araþtýrma idi? Hani jüri üyeleri böyle konuþmuþlardý aralarýnda? Otopark mafyasýný bile gözetlemiþtim bu dizi için. Ne oldu da jüri bana oy vermedi? Ne oldu, ne olmuþ olabilir?

Aslýnda hiç hýrslý bir kiþi deðilim ben. Ödül beklentisi içinde de deðildim. Zira ilk yazý dizisinden ödül almak olacak þey deðildi.  Ama G. Haným öyle söyleyip beni beklenti içine sokunca... Ýster istemez hayal kýrýklýðýna uðruyor, sesiz sedasýz bir köþeye çekiliyorum. Dokunsalar aðlayacaðým nerdeyse. Bir süre yalnýz kalmak iyi gelecek gibi... Olmadý iþte, baþaramadým. Yeterince iyi deðilim demek. Daha çok fýrýn ekmek yemem lazým. Seneye baþarabilir miyim acaba? Belki seneye de alamam.  O  zaman da "Hadi kýzým, senden gazeteci falan olmaz " diye kapýnýn önüne koyarlar herhalde beni.  Çünkü burada ödül almak çok önemseniyor. Ýþin maddi yönü pek önemli deðil. (1997 yýlý için) Sadece 4 TL. gibi sembolik bir para ödülü var. Ama manevi yönü çok önemli. Uzun zaman ödül alamazsam, baþarýsýz olduðuma karar verirler ve iþimi kaybederim...

Evet, bir köþeye çekilip bunlarý düþünüyorum kendi kendime. Dalmýþ gitmiþim. Derken arkadaþým Ö. yanýma gelip beni uyandýrýyor:
---- Üzüldün deðil mi?
---- Evet.
---- Biz ödül aldýk ama sen alamadýn diye.
---- Evet.
---- Çünkü sen bu iþi yeterince iyi yapamadýn ama biz yaptýk?
---- Aynen öyle.
---- Bizim yazý dizilerimiz çok kaliteliydi de seninki deðildi?
---- Yaaa, öyleymiþ.
---- Ne de olsa biz senden daha deneyimliyiz?
---- Doðrudur.
---- Saçmalama! Öyle deðil iþte!
---- Nasýl yani?
---- Sebep bu deðil diyorum! Aslýnda senin dizin de  ödül alacak kadar iyiydi!
---- Baþka ne olabilir ki sebep?
---- Senin yazý dizinin "þehircilik" üzerine olmasý, yani "siyasi" olmasý  olabilir mesela.
---- Anlamadým?
---- Anlamýyor musun? Sen "þehircilik" üzerine yazdýðýn sürece ödül falan alamazsýn ki. Çünkü ortaya "siyasi" yazýlar çýkýyor o zaman. Belediye baþkanýnýn yaptýðý iþleri anlatýrken, hem onu hem de partisini övmek zorunda kalýyorsun ki asýl sorun burda. Ne de olsa jüride o belediye baþkanýný ve partisini sevmeyen, hatta nefret eden birçok üye var. Ve bu üyeler, dünyanýn en kaliteli yazý dizisini de yapsan asla sana oy vermezler. Dizinin sana gazete tarafýndan yaptýrýldýðýný gözardý ediyorlar. Sanki senin kiþisel siyasi tercihinmiþ gibi algýlýyorlar. Yaptýðýn araþtýrmalarýn ne kadar kapsamlý olduðu da önemini yitiriyor.
---- Ýyi ama beni buraya þehir plancýsý olduðum için, siyasi þehircilik dizileri hazýrlayayým diye aldýlar. Öyleyse hiçbir zaman  ödül mödül alamam ben.
---- Hah iþte, tam üstüne bastýn! Alamazsýn tabii. Bak, bizim dizilerimiz suya sabuna dokunmayan türden diziler. Þakýr þakýr ödül getiriyorlar. Ama siyasi dizilerle senin ödül alma þansýn olmayacak.
---- Ne yapacaðým o zaman ben? Demek seneye de alamayacaðým.
---- Öyle susup oturursan alamazsýn tabii.  Hemen kalkýyorsun, Þ. Bey'in yanýna gidip þehircilik dizileri haricinde farklý türden diziler de hazýrlamak istediðini söylüyorsun.
---- Olur mu ki?
---- Denemekle birþey kaybetmezsin. Hadi, hemen þimdi! Sýcaðý sýcaðýna hallet bunu!

"S.O.S Otopark"ýn yapamadýðýný, "Dünya Mutfaklarý" yaptý! 

Arkadaþým Ö.'ye göre; DYP'li belediye baþkaný Dr. Burhan Özfatura'nýn çalýþmalarýný tanýtmýþ olmak, bana pahalýya patlamýþ. Zira jüride Özfatura ve DYP'ye karþý kiþiler mevcutmuþ. Giderek  söyledikleri bana da mantýklý gelmeye baþlýyor. 
 
Ö.'nün verdiði gazla, soluðu Þ. Bey'in odasýnda alýyorum. Aldýðým darbenin etkisiyle cesaretimi toplamýþ durumdayým þu an. Öyle ki bir daha bunu söylemeye cüret edemeyebilirim. Ya þimdi konuþacaðým ya da sonsuza kadar susacaðým. Hemen konuya giriyorum. Benden istenen siyasi þehircilik dizilerini hazýrlayacaðýmý, asýl iþimin bu olduðunu bildiðimi ama artýk bunlarýn yanýsýra farklý konularda da diziler hazýrlamak istediðimi söylüyorum.
 
Aaaaa, o da ne! "Tamam" diyor.! "Tamam,  2 haftalýk 'Dünya Mutfaklarý' ný sen hazýrla öyleyse". Ýnanmýyorum, ne kadar da kolay oldu böyle, hemen kabul etti. "Dünya Mutfaklarý" ný ben hazýrlayacaðým. "Dünya Mutfaklarý"... Kulaða ne kadar da hoþ geliyor. 2 haftalýk yazý dizisi. Çoook zevkli olacak çoook. Bakalým Ö. haklý çýkacak mý. Seneye "Dünya Mutfaklarý" ile katýlacaðým yarýþmaya. Yine ödül vermezlerse, Ö. yanýlmýþ demektir. Göreceðiz...


Oturan mavili haným, "sihirliyazilar". 


Ertesi yýl, yarýþmaya "Dünya Mutfaklarý" ile katýlýp "Gazetecilik Teþvik Ödülü"  alýyorum. Ö. haklýymýþ demek. Her iþin bir raconu vardýr ya, bu iþin de raconu buymuþ. Gerçi "Dünya Mutfaklarý"na da çok emek vermiþtim ama "S.O.S. Otopark" için çok daha fazla yorulmuþ, otopark mafyasýna bile bulaþmýþtým. Buna karþýn ödülü, neredeyse yerimden pek fazla kalkmadan yazdýðým !! "Dünya Mutfaklarý" getirdi. Demek ki yaptýðýn iþi ne kadar kaliteli olduðu, o iþ için ne kadar emek verdiðin bir yere kadar önemli oluyor. Beðeniliyorsun ama ödül alamýyorsun. Ödül için, baþka birtakým fonksiyonlarý devreye sokman gerekiyor. Formül, jürinin huyuna gitmek, suya sabuna dokunmamak, siyasete bulaþmamak, jürideki çoðunluðun "gýcýk" olduðu partiyi ve onun belediye baþkanýný tanýtmamak imiþ!!! Haaa, tamam o zaman. Biz de oyunu kuralýna göre oynarýz bundan sonra, olur biter!..     
 

Kalýcý Baðlantý Yorum (15) Yorum yaz!

Araþtýrmacý gazeteciliði gayet hýzlý öðrettiler :)))



Gazeteye ilk girdiðim günü hatýrlýyorum da. Unutmak ne mümkün ki zaten... 1996 yýlý, Mayýs ayýnýn son günleri; yaz sýcaðý kendini hissettirmeye baþlamýþ bile... Yazýlý eleme aþamasýný geçmiþ, Þ. Bey tarafýndan mülakata çaðrýlmýþým. Bayraklý-Sirgeli Kavþaðý'ndaki "Sabah" binasýna giriyorum. O zamanlar, Sabah ile Yeni Asýr o binada bir arada çalýþýyorlar. Ayný yayýn grubunun gazeteleri zaten bunlar... Ortam, tam düþündüðüm gibi. Uzun uzun, sýra sýra masalar, üzerlerinde bilgisayarlar. Muhabirler, haber yetiþtirme telaþý içerisinde hýzlý hýzlý birþeyler yazýyorlar. Polis telsizinden kaza anonslarý yayýlýyor ortalýða. Orta kýsým, redaktörler ile dizgicilere ait; arka kýsým ise  sayfa sekreterlerine... Saðda, kýrmýzý bölmelerle ayrýlmýþ müdür odalarý. Yazý Ýþleri Müdürleri, Haber Müdürü, Spor Müdürü, Bölge Haberleri Müdürü... 1. katýn diðer yarýsý ise teknisyenlere ayrýlmýþ. Yani fotoðraf banyo ile bilgisayar arýza teknisyenleri çalýþýyor orada...  2. katta reklam bölümü, 3. katta Sabah gazetesi, üst katlarda Personel Ýþleri ile Genel Yayýn Yönetmeni... Evet, tam düþündüðüm gibi, kalabalýk ve karmaþýk, stresli, zaman zaman çeþitli tartýþmalara sahne olan, kim kime dum duma garip bir ortam. Bir bakýyorsun muhabir ve araþtýrmacýlar gruplar halinde dýþarý çýkýyor; insan kalabalýðý yarý yarýya azalýyor; meydan diðerlerine kalýyor. Bir bakýyorsun yine gruplar halinde geri dönüyorlar; etraf insan kaynýyor yeniden;  ana-baba günü derler ya hani, aynen öyle...

Beni Haber Merkezi'ndeki müdür Þ. Bey'in odasýna götürüyorlar. Þ. Bey aslýnda emekli ama iþine devam ediyor. Uzun boylu, zayýf, benden 30 yaþ kadar büyük, hayli deneyimli, duayen bir gazeteci. "Araþtýrma Servisi" diye bir servis kurmuþ 1 yýl kadar önce. Birkaç kiþi almýþ zaten. Bu sene de 2 kiþi daha almak istemiþ. Biri  ben olacakmýþým. Aslýnda þehir plancýsý olduðum için alýnmýþým! Evet, zaten gazetecilik mezunu deðil, farklý branþlardan mezun kiþiler istiyorlarmýþ. Çünkü bundan böyle, "þehircilik- belediye" konulu yazý dizilerini ben hazýrlayacakmýþým.

"Þehircilik- belediye konulu yazý dizileri" meselesi biraz canýmý sýkýyor aslýnda.  Burada da þehir planlamadan kurtuluþ yok anlaþýlan.  Oysa ben farklý konularda yazýlar yazan "normal" bir gazeteci olmak istiyorum. Þehircilik veya baþka bir konuda branþlaþmak istemiyorum yani. Ama yapacak birþey yok. Çünkü gazeteye alýnma sebebim, þehircilik dizileri. Neyse, yine de bir þekilde gazeteciliðe baþlangýç yapmýþ olacaðým ya. Þehir planlamayý basamak yaparak gazeteye kapak atmýþ oldum demek þimdi ben. Ehh, buna da þükür... 



Ertesi gün, ilk defa iþe gidiyorum. Bir süre herhalde iþi öðrenme devresi olur, birileri birþeyler öðretir diye düþünüyorum doðal olarak... 

"Ýlk yazý dizin, "S.O.S. Otopark: Ege Sorunlarý- Dosya 1".. Ýzmir'in otopark sorunu ve çözüm yollarýný anlatan 1 haftalýk, tam sayfa bir yazý dizisi hazýrlayacaksýn. Hemen yerine otur, baþla, hayýrlý olsun!" diyor Þ. Bey.

---- Nasýl? Hemen mi baþlayayým? Tek baþýma mý? Þimdi mi?
---- Tabii ki tek baþýna ve þimdi!
---- Ýyi ama ben daha hiçbir þey bilmiyorum ki! Nasýl hazýrlayacaðým yazý dizisini? Kimse öðretmeyecek mi?
---- Ýnsan, kendi yaparken daha iyi öðrenir.

Olamaz, bittim ben!  Nerden baþlayacaðýmý bile bilmiyorum ki. Yazý dizisi falan hazýrlamam mümkün deðil; herkese rezil olacaðým; yakýnda iþten de atarlar zaten!
 
---- Þ. Bey, bari nerden baþlayacaðýmý söyleseniz. Hiçbir fikrim yok da!
---- Ben sana konuyu verdim. Sen de buna göre  bir plan yap. Kimlerle görüþmen gerekir, nerelere gitmen gerekir.
---- Kendim mi karar vereceðim kimlerle görüþeceðime?
---- Elbette. 
---- Nasýl randevu alacaðým onlardan? Ya bana randevu vermezlerse?
---- Verirler verirler. Falanca gazeteden arýyorum dersin, verirler.
---- Peki telefon numaralarýný nerden bulacaðým?
---- Bilinmeyen numaralar ne güne duruyor?
---- Fotoðraflarý da ben çekeceðim tabii?
---- Eee, herhalde ben çekecek deðilim.
---- Sonra?
---- Fotoðraflarý banyoya vereceksin.
---- Baþka?
---- Her yaptýðýn röportajý bilgisayara geçireceksin. Ama dikkat et, uçmasýnlar. Sonra yeniden yapmak zorunda kalýrsýn. Ayrýca fotoðraflara da dikkat et, yanmasýnlar. Yeniden çekmek zorunda kalma.
---- En sonunda?
---- Hepsini güzelce harmanlayýp dizi haline getireceksin. Benim bilgisayarýma göndereceksin. Ben redakte edeceðim.  Yayýna vereceðiz.
---- Hepsi bu kadar mý !?
---- Evet, hadi bakalým, kolay gelsin. Haaa, unutmadan, benim çok iþim var; bu yüzden, her yaptýðýn iþten beni haberdar etme lütfen. Kendi kendine hallet. "Þuraya gittim, þurdan geldim, baþýma þu geldi falan", bana bilgi vermene gerek yok yani.  Herþeyi bitir, öyle gel. 

Eyvaaahhh! Ýþte þimdi hapý yuttuk! Nerden düþtüm buraya? "Gazeteci olacaðým diye tutturdun, bak baþýna neler geldi, gördün mi gününü þimdi!" diye kýzýyorum kendi kendime.  Þehir planlamanýn okulunu okudum hiç olmazsa ama gazetecilik hakkýnda hiçbirþey bilmiyorum ki ben. Yardým eden, birþey öðreten de yok.  Nasýl çýkarým bunca iþin içinden?..



Evet, ilk günü böylesi duygular içerisinde geçirdiðimi gayet iyi hatýrlýyorum. Ama iþ baþa düþünce, herkes herþeyi yapabilirmiþ, ben bunun iyi bir örneðiyim. Oturup plan hazýrlýyorum. Böyle bir konu için belediyeden þu görevlilerle, kendi okulumdan þu profesörlerle görüþeyim gibi. Tek tek onlarýn telefon numaralarýný buluyor, arayýp bütün þirinliðimi takýnarak hepsinden randevu alýyor, görüþmeye gidiyor, röportaj yapýyor, fotoðraflarýný çekiyorum. Sonra gazeteye dönerek röportajlarý kasetten deþifre ediyor, bilgisayara kaydediyorum. Fotoðraflarý banyo ettiriyorum. Kütüphaneye giderek araþtýrma yapýyorum. Ayrýca sokaktaki vatandaþýn da  görüþlerini alýyorum. Hatta yetmiyor, arkadaþým Ö. ile birlikte Alsancak'ta pusuya yatýp korsan otoparkçýlarýn resmini bile çekiyoruz.

Zamanla birçok bilgi birikiyor. Ama bunlar birbirinden tamamen baðýmsýz görünen bilgiler. Oturup uzun uzun düþünerek bunlarý bir öykü gibi birbirine baðlayarak yazý dizisi haline getiriyorum. Ve nihayet redakte (son düzeltme) için Þ. Bey'in bilgisayarýna yolluyorum. Oohh, nihayet bitti! Üstümden büyük bir yük kalktý sanki, hafiflemiþ durumdayým, kuþ gibi uçacaðým neredeyse. Ama iþin ilginç tarafý artýk korkmuyorum. Çok da zor deðilmiþ aslýnda. Neden gözümde büyümüþtü ki o kadar? 2. bir yazý dizisine hazýrým yani. En azýndan, artýk ne yapacaðýmý biliyorum. Þ. Bey haklýymýþ galiba; en iyi öðrenme þekli, bizzat uygulayarak öðrenmeymiþ.  Baþkasý 50 defa anlatsa, böyle iyi öðrenemezdim. Kendim yapýnca öyle bir öðrendim ki... Yeni Asýr iþyeri deðil okul, Þ. Bey ise müdür deðil öðretmen sanki. Görünüþte birþey öðretmiyor ama aslýnda çok þey öðretiyor. Hýzlý ve kesin olarak öðreniyorsunuz. Böyle bir öðretme þekline daha önce hiçbir yerde rastlamamýþtým ama gerçekten iþe yarýyormuþ meðer!..

Babam bana çocukken nasýl yüzme öðrendiðini anlatmýþtý. Biz çocuklarýmýzý yüzme öðrensinler diye kursa yolluyoruz ya da kendimiz öðretiyoruz, deðil mi? Ama babam çok farklý bir þekilde öðrenmiþ. Henüz 10 yaþýnda iken, daha büyük bir çocuk babamý Tarabya'da (Ýstanbul) Boðaz'ýn serin sularýna itivermiþ aniden. Neye uðradýðýný þaþýran babam, can havliyle yüzmeye baþlamýþ. Bu eþek þakasý yüzünden boðulabilirdi de.. Ama o, boðulmayýp bir anda kendi kendine yüzme öðrenmiþ iþte. Yeni Asýr AR-GE'de verilen eðitimi de týpký buna benzetiyorum ben. Aniden araþtýrmacý gazeteciliðin hýrçýn dalgalý denizinde buluyorsunuz kendinizi. Ya batarsýnýz ya da çýkarsýnýz. Ya öðrenir, yazarsýnýz ya da pes edip gidersiniz. Baþka þansýnýz yok...

DEVAM EDECEK

Kalýcý Baðlantý Yorum (18) Yorum yaz!

Yýl 1996... Ýzmir'in meþhur yaz güneþi, bütün gücüyle kavurmaya devam ediyor. O sýcakta, "Bir Zaferin Belgeseli" adlý yazý dizisini hazýrlamaya çalýþýyorum. Eylül'de yayýmlayacaðýz. Hemen hemen herþey tamamlanmýþ. Geriye en önemli malzeme kalmýþ: Diziye adýný veren "zafer"in sahibi, DYP'li Ýzmir Büyükþehir Belediye Baþkaný Dr. Burhan Özfatura röportajý...

Bu röportaja ayrý bir önem veriliyor sanki. Müdürüm Þ. Bey, bu kez  daha bir özenli, daha bir heyecanlý gibi. Herþey yolunda gitsin, çok güzel bir röportaj olsun diye özen gösteriyor; en küçük detaylarla bile bizzat ilgileniyor.

Nihayet röportaj günü gelip çatýyor.  Saat 13.00 için randevu almýþým baþkandan. Yüzüp yüzüp kuyruðuna gelmiþiz.  Þ. Bey'le birlikte gideceðim. Baþkan bize 1 saat kadar zaman ayýracak. Þ. Bey normalde bizim röportajlarýmýza katýlmaz. Ancak çok önem verdiði röportajlarda da mutlaka yanýmýzda bulunmak ister. Zaten burdan anlarýz, hangi röportaja önem verip hangisine vermediðini...

Gazetede  sabýrsýzlýkla  zamanýn gelmesini bekliyorum. Ýþte nihayet 1 saat kadar bir zaman kaldý. Þimdi Þ. Bey ile birlikte çýkacaðýz, Þ. Bey'in arabasýyla Büyükþehir Belediyesi'ne gideceðiz. Geç kalmayý hiç sevmez zaten. Erken erken yola koyuluruz muhakkak. 

Derken... O da ne! Þ. Bey kýyafetimi þöyle bir süzüyor ve  "Kýzým, bu ne kýyafet!"  deyiveriyor. Kýyafetimin nesi var diye bakýyorum. Bana göre hiçbir gariplik yok doðrusu. Kýsa kollu, sarý bir bluz ile dizin üstüne ancak yarým karýþ kadar çýkan siyah, bol bir bermuda þort var üzerimde.
---- Nasýl yani? Kýyafetimin ne gibi bir mahsuru var Þ. Bey?
---- Adam saðcý! Bu kýyafetle olmaz. Uzun eteðin yok mu senin? Hemen eve gidiyorsun ve ayak bileklerine kadar inen uzun bir etek giyip geliyorsun. 

Þ. Bey'in bu isteðine anlam veremiyorum aslýnda. Hem aksi gibi gazetede o an için müsait araç da yok ki beni evime götürüp getirsin, zamanýnda röportaja yetiþeyim. Belediye otobüsüyle gidip dönersem yetiþmem imkansýz.
---- Ne olur yapmayýn Þ. Bey. Bu saatten sonra nasýl gidip gelirim eve?
---- Hadi hadi gidersin. Bir an önce yola çýk.

Çare yok. Þ. Bey"uzun etek" konusunda son derece kararlý görünüyor. Ýster istemez gideceðim eve. Son bir umut gazetede araç arýyorum ama maalesef bütün araçlar dýþarýda, diðer muhabirler verilmiþ durumda.  Zaten bende þans olsa anamdan erkek doðardým (mý desem acaba).. Saçmalama diyorum kendi kendime. Hemen yola koyul, anca gidersin!!



Sirgeli Kavþaðý son derece sapa bir yer üstelik. Koþa koþa duraða çýkýp belediye otobüsünü bekliyorum. Sonunda geliyor, biniyorum  ve ver elini bizim mahalle. Eve giriyor, dolabý açýyor, bulabildiðim en uzun eteði geçiriyorum üzerime. Mavimsi bir etek bu.  Üzerine giyecek bir tek bluzum var zaten. Onu da giyip aynaya bile bakmadan kan ter içinde kendimi tekrar sokaða atýyorum. Tekrar otobüs duraðý ve gazete...

Saat 13.00'e yaklaþýyor. "Neyse yetiþtim sayýlýr, Þ. Bey'in arabasýyla çabucak gideriz buradan belediyeye" diye kendimi teselli ediyorum ama nerdeeee. Meðer Þ. Bey benim geç kalacaðýmý düþünerek, baþkana ayýp olmasýn diye tek baþýna gitmiþ belediyeye. Ýþte þimdi ayvayý yedik, artýk röportaja yetiþmek tamamen hayal oldu. Umudumu iyice yitirmiþ olmama raðmen gazetede araç olup olmadýðýna bakýyorum bir kez daha. Özel otomobil yok ama minibüs dolmuþumuz geri dönmüþ! Gerçi dolmadan kalkmaz ama! Þoföre gidip "Aman ocaðýna düþtüm, Konak'a yetiþtir beni ne olur" deyince adamcaðýz, son nefesimi vermekte olduðuma mý acýyor bilinmez, ilk defa dolmadan kalkmayý göze alýyor. Ýnanýlýr gibi deðil ama 15 dakika sonra nihayet Konak'tayým...

Koþtur koþtur belediyeye giriyorum. Sanki ömrümden 10 yýl gitmiþ gibi! Büyükþehir Belediye Baþkaný'yla randevuma yarým saat geç kalmýþ durumdayým. Olacak þey deðil! Baþkanýn odasýna giden yolda koþar adýmlarla yürürken bir anda  endiþeye kapýlýyorum yeniden: "Aman Allahým, yoksa bu bluz birazcýk þeffaf olmasýn sakýn. Yani çýkardýðým sarý bluz bundan daha kalýndý aslýnda. Ya bu biraz içi gösteriyor falansa! Ya Þ. Bey bu sefer de "Ne yaptýn kýzým sen! Bu kez de bluz uygunsuz olmuþ" derse! Yoksa kaþ yaparken göz mü çýkardým! Ne yapacaðým þimdi ben! Neyse, olan oldu artýk. Düþünmeyeyim en iyisi bunlarý...

Baþkanýn odasýnýn kapýsýný çalýp içeri giriyorum. Þ. Bey çoktan gelmiþ, oturuyor. Hatta röportaja da kendisi baþlamak durumunda kalmýþ. Ýkisi birden dönüp bana bakýyorlar.  Þ. Bey, "B. Haným geldi" diyerek beni tanýþtýrýyor. Odaya bir assolist edasýyla süzülerek en son girmek beni yeterince utandýrýyor zaten. Ama bu yetmezmiþ gibi bir de "umarým ikisinin de gözleri iyi seçmiyordur da bluzun çok kalýn olmayýþýnýn yarattýðý dezavantajýn farkýna varmazlar" diye dua ediyorum içimden!..

Neyse, duam kabul oluyor galiba. Röportajý ben devralýyorum. Baþkan Dr. Burhan Özfatura biraz sert mizaçlý bir kiþi gibi geliyor bana. Belki de Þ. Bey'in çekindiði kadar var. "Ben koltuk sevdalýsý deðilim. Bu koltuða muhtaç da deðilim. Kendi mesleðim var, üniversitede öðretim üyesiyim. Seçimi keybedersem mesleðime dönerim, olur biter" gibi birþeyler söylüyor.  Röportajý sað salim bitiriyoruz ve Þ. Bey ile beraber gazeteye dönüyoruz. Þ. Bey, bluz konusunda tek kelime etmiyor. Belki de normaldir de ben kuruntu etmiþimdir. En azýndan etek tamamdý ama. Bileklere kadar uzundu, daha ne olsun. Nabza göre þerbet de verdik, baþkanýna göre etek de giydik. Uzun etek davasýnýn üstesinden geldik. Etek tamam, röportaj tamam; herþeyi hallettik, dinlenmeyi de hak ettik!..

Kalýcý Baðlantý Yorum (10) Yorum yaz!

Yemek yerine iftira yiyince hazmý zor oluyor

Ekim 1997... Þu an CHP Ýzmir Milletvekilimiz olan Bülent Baratalý, o dönemde Ýzmir'in ilçesi Urla'da 21 yýldýr hiç seçim kaybetmeyen belediye baþkaný... Gazetem, 21 yýldýr sürekli belediye baþkaný seçilmesinin nedenlerini merak ediyor ve bunu "Baþkanlýkta 21 Yýl" adlý bir haftalýk yazý dizisi haline getirmeye karar veriyor; bu görevi de bana veriyor. 

Müdürüm Þ. Bey ile sabah saat 11.30'da Urla'ya gitmek üzere yola çýkýyoruz. Gazetemizde sabah 11.00 - 15.00 arasý öðle yemeði veriliyor. Ama henüz çok erken olduðu için ve de en geç 3 saat içinde geri döneceðimizi sandýðýmdan yemek yemiyorum. "Döndükten sonra yerim" diye düþünüyorum.  Þ. Bey ise "Ne olur ne olmaz" diyerek sabahýn o saatinde öðle yemeði yiyor ve nihayet yola koyuluyoruz. 

Urla'ya vardýðýmýzda saat 13.00 civarý. Bülent Baratalý, kalabalýk bir grupla beraber bir balýk restoranýnda yemek yiyor. Mecburen biz de restorana girip masalarýna oturuyoruz. Bülent Bey, bize de yemek ýsmarlamak istiyor doðal olarak.  Þ. Bey, hemen "Biz yemek iþini çoktan gazetede hallettik. Hiçbirþey yemeyiz" diyor. Ben de gülümseyerek onaylýyorum tabii ama gel gör ki yavaþ yavaþ acýkmaya baþlamýþ durumdayým. Sürekli su içerek midemi þiþirmeye çalýþýyorum. Sabahýn 7'sinden beri hiçbirþey geçmemiþ boðazýmdan ya, masadaki kuru ekmek bile gözüme çok cazip görünmeye baþlýyor artýk. Hani bir dilim kuru ekmek atabilsem aðzýma o bile yetecek bana ama nasýl atarsýn? "Hani siz toktunuz?" deyip balýk ýsmarlamaya kalkýþmazlar mý sonra! Hem kendim utanýrým hem de müdürümü utandýrýrým. Onun için sadece su içerek söyleþiyi sürdürüyorum. "Neyse, nasýl olsa birazdan kalkacaðýz. 1-2  saat sonra Ýzmir'deyiz" diye kendimi avutuyorum. 

Ama o da ne!..  Þ. Bey, "Ýzninizle ben Ýzmir'e dönüyorum.  B. Haným röportaja devam edecek" demez mi, deyip de beni orada býrakýp gitmez mi!.. Anlaþýldý, akþama kadar burdayým. Masadan kalkýp hep birlikte hem Urla'yý dolaþýyor hem de röportajý sürdürüyoruz. Hiç olmazsa þu büfeden bir sandviç alsam... Ama 'Demek ki siz tok deðildiniz' derler, karizmayý çizdirmeyelim þimdi.  Yok, hayýr, en iyisi Ýzmir'e dönesiye kadar sabretmek...

Saatler geçiyor, akþam üzeri Ýzmir'e dönüyorum. Artýk açlýk duygumu çoktan kaybetmiþim. Caným hiçbirþey yemek istemiyor bile. Ne gariptir, acaba Allah'ýn aç insanlara bir hikmeti midir bu? Bir süre sonra açlýk duymamaya baþlýyorsun. Afrika'daki açlar böyle mi dayanýyorlar açlýða? Bunlarý düþünüyorum...

Ertesi sabah Baratalý'nýn hanýmý beni evlerine kahvaltýya çaðýrýyor. Hem kahvaltý hem röportajýn devamý gibi. Gidiyorum. Deniz manzaralý çok güzel bir evleri var. Özenle aðýrlýyor beni. Yardýmcýsý olmasýna karþýn, kendi elleriyle katmer açmýþ; mükellef bir kahvaltý sofrasý hazýrlamýþ. "Ben zaten hiç yalnýz kahvaltý etmem ki. Evde yalnýz bile olsam en azýndan yoldan geçen birilerini çaðýrýrým, beraber kahvaltý ederiz" diyor.  Zarif, görgülü, nazik, maharetli, her zaman eþine destek, kýsacasý dört dörtlük bir hanýmefendi olduðunu düþünüyorum içimden. Restoranda hiçbirþey yememiþtim ama evde "kahvaltý ediyorum"...  3 çocuklarý var. O zamanlar hukuk öðrencisi olan oðullarý Yusuf Baratalý ile de tanýþýyorum. Yine Urla'yý dolaþýyoruz hep birlikte. Bülent Baratalý'yý bir de ailesinden dinliyorum...   


 

Yazý dizisi yayýna giriyor. Özellikle Bülent Baratalý'nýn sevenlerinden bir sürü telefon alýyorum. Aslýnda kimse yazý dizimin kalitesiyle falan ilgilenmiyor, onlarýn umurunda olan tek þey Bataralý hakkýnda ne yazdýðým.  Çok sayýda seveni var, arayýp tebrik ediyorlar. Ama bir gün... Bir kadýn arýyor:

--- B. Haným?
--- Buyrun.
--- Siz nasýl olur da o adamý öven yazýlar yazarsýnýz!!! Onlar ailece mafya! Astýklarý astýk, kestikleri kestik! Herkes onlardan korkuyor.
--- Mafya mý? O sizin þahsi görüþünüz. Urlalýlar ona silah zoruyla mý oy veriyorlar? Demek ki çok sayýda seveni de var. Ayrýca yanlýþ düþünüyorsunuz hanýmefendi. Bu, tarafsýz bir yazý dizisi. Biz kimseyi övmüyoruz. Sadece 21 yýldýr sürekli seçilmesinin nedenlerini........
--- Daha nasýl öveceksiniz! Basbayaðý övüyorsunuz iþte!
--- Öyleyse size de söz hakký vereyim. Ýsminizi açýklayýn. Sizin de görüþünüzü ekleyeyim yazý dizisine.
--- Mafya diyorum yahu anlamýyor musunuz!!! Nasýl vereyim ismimi! 
--- Ýsminizi verip açýklama yapmazsanýz, benim de yapabileceðim birþey kalmýyor ama.
--- Tabii lüp lüp yediniz restoranda balýklarý! Yazarsýnýz þimdi böyle! Herkes restorana girdiðinizi gördü! 

O ana kadar gayet sakinim de bu sözleri duyduktan sonra sinirden elim ayaðým titremeye baþlýyor. Gerçeði anlatsam inanmayacak nasýl olsa; boþuna nefes tüketmeyeyim bari. Terbiyeli davranmayý falan bir kenara býrakýp çat diye kapatýyorum telefonu kadýnýn yüzüne. 5 dakika kendime gelemiyorum. Sonra aþaðý inerek  Þ. Bey'e olanlarý anlatýyorum. "Bütün gün aç kaldýðým halde, balýk rüþveti karþýlýðýnda yazý hazýrlamakla suçlandým" diyorum. O da ne!!!  Þ. Bey'i bir gülme tutuyor ki sormayýn gitsin. "Ne sandýn, siyasi yazý yazmak çok zordur kýzým" diyor. "Oooooo, daha çok iftira yiyeceksin, çok da tepki alacaksýn. Alýþtýr kendini!"...

Evet, doðru. Gazetecilik zor iþ; siyasi yazý yazmak daha da zor iþ. Suya sabuna dokunmayan yazýlar canýnýzý sýkmaz. Ama hele bir suya sabuna dokunmaya kalkýn, ateþ hattýnda bulursunuz kendinizi... 

Kalýcý Baðlantý Yorum (5) Yorum yaz!